ดูชิก ดูชิก!
ถูอีก ดูชิก ถูอีก
ถูอีก
ดงกู!
ถูอีกๆ
พวกพี่มัวทำอะไรกันอยู่
มันใช่เวลามาเล่นเคอร์ลิงมั้ย
ฉันบอกให้ทำความสะอาด ไม่ใช่ให้มาเล่นอะไรบ้าๆ แบบนี้
เราก็กำลังทำอยู่นี่ไง
เราแค่อยากทำให้มันสนุกๆ
เราก็ไม่อยากทำหรอกนะ แต่พี่จุนกีเขาบังคับให้ทำ
- จริงๆ นะ - อะไรนะ
พี่จุนกีบังคับเหรอ
เรื่องแค่นี้ทำไมต้องฟ้องด้วย
ใจเล็กใจน้อยจริงๆ
ใจเล็กใจน้อยเหรอ
คังซอจิน ทำไมเธอถึงเข้าข้างพี่จุนกีล่ะ
เข้าข้างอะไรกัน พูดอะไรบ้าบอ
อะไรนะ ใจเล็กใจน้อยเหรอ
ฉันไปซ้อมบทก่อนนะ
ดูชิก แกว่าพวกเขาสองคนดูน่าสงสัยมั้ย
น่าสงสัยตรงไหน
แกคิดว่าซอจินกับพี่จุนกีจะแอบคบกันงั้นเหรอ
พูดอะไรบ้าๆ
- พี่จุนกีไม่น่าพลาดท่าได้นะ - แกบ้าไปแล้วเหรอ
ทำความสะอาดไม่จบไม่สิ้นเลยจริงๆ
ฉันต้องเขียนนิยายออนไลน์ด้วยนะ
ดูชิก! ดูชิก!
ทำไมต้องโวยวายด้วย
ในที่สุดฉันก็เจอสิ่งที่ฉันน่าจะทำได้ดีแล้วล่ะ
ดูนี่สิ
"ซูร์จีโอ อารึมฮานี"
แผนธุรกิจเหรอ
ฉันว่าจะลองทำออนไลน์ ชอปปิง มอลล์ดูน่ะ
"ซูร์จีโอ อารึมฮานี มอลล์"
ย่อสั้นๆ ว่า "ซูร์อามอลล์"
ฉันลองคิดๆ ดูแล้วนะ ฉันว่าฉันเหมาะกับงานที่มันเกี่ยวกับแฟชันน่ะ
เธอก็เลยอยากจะทำธุรกิจสินะ
มีเงินทุนแล้วเหรอ
ใช่ ฉันได้เงินลงทุนมาจากพี่ซูบงน่ะ
เขาได้ค่าตัวมาแล้ว
ไม่ใช่ทุกคนจะทำธุรกิจก็ได้นะ
แล้วเธอจะทำคนเดียวได้ยังไง
ฉันไม่ได้ทำคนเดียวนะ
- ฉันจะทำกับนายไง - ว้อท...
ฉันเนี่ยนะ เมื่อไหร่ ที่ไหน อะไร ทำไม
นายอยากเป็นแค่พนักงานพาร์ตไทม์
หรือจะเป็นผอ. ของออนไลน์ ชอปปิง มอลล์
ผอ. เหรอ
ฉันจะได้เป็นผอ. เหรอ
เธอจะให้เงินเดือนฉันเท่าไหร่
สามพัน
ปีละสามสิบล้านเลยเหรอ
เปล่า ชั่วโมงละสามพันวอนต่างหาก
นี่ เรตขั้นต่ำมันอยู่ที่ชั่วโมงละ 7,530 วอนแล้วนะ
แต่เธอให้แค่สามพันเนี่ยนะ
ก็ได้ๆ หยวนๆ ให้ก็ได้
เพิ่มเป็นชั่วโมงละ 3,500 วอน โอเคมั้ย
ผอ. บง ตามฉันมา
เรามีงานต้องทำอีกเยอะ
ไม่เอา ฉันไม่ทำ
- ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ทำ อย่าบังคับสิ - มานี่เลย
ฉันเพิ่งจัดการงานบ้านเสร็จ กำลังจะไปที่ร้านค่ะ
แล้วเจอกันนะคะ คุณฮยอนจุน
ผมสนใจในตัวคุณยุนอา
ผมชอบคุณยุนอา
คุณจะไปที่ห้องทำขนมแล้วเหรอ
ใช่ค่ะ ฉันต้องไปฝึกทำขนมน่ะค่ะ
งั้นเหรอ แล้วทำความสะอาดเสร็จแล้วเหรอครับ
ชั้นสามยังรกอยู่เลยนะ
ชั้นสามเหรอคะ ฉันดูดฝุ่นกับถูพื้นไปแล้วนะคะ
งั้นเหรอ
แต่ถังน้ำในห้องน้ำ ฝั่งขวาชั้นสองยังเปียกอยู่เลยนะ
- คุณเช็ดหมดแล้วเหรอ - ใช่ค่ะ
เมื่อกี้ฉันใช้น้ำยาเช็ดทุกชั้นหมดแล้วค่ะ
งั้นเหรอ
ถ้างั้น...
โต๊ะบิลเลียตฝั่งขวาของชั้นสาม...
อ๋อ หมายถึงฝุ่นที่อยู่ข้างในหลุมฝั่งขวาใช่มั้ยคะ
ฉันใช้ผ้าเช็ดหมดแล้วค่ะ
แล้วก็แวกซ์ทั้งลูกบิลเลียตและไม้คิวแล้วค่ะ
- ถ้างั้นก็ไปทำธุระได้เลยครับ - ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ
จะละเอียดละอออะไรขนาดนี้
เธอนี่เชี่ยวชาญเรื่องทำความสะอาดจริงๆ
จะปล่อยให้เธอไปอยู่กับหมอนั่นบ่อยๆ ไม่ได้ด้วย
กวนใจฉันไม่หยุดเลยจริงๆ
เราใกล้ถึงบ้านแล้ว
ทำไมเหรอ อยากอยู่กับฉันนานกว่านี้เหรอ แบคคา
"แบคคา" เหรอ
ก็ชื่อเล่นเธอไง
ตอนนี้เธอเป็นแฟนฉันแล้ว จะมาเรียกชิวแบคคาได้ยังไง
ฉันก็เลยคิดๆ อยู่ว่าจะเรียกเธอว่า "ชิว" หรือแบคคา" ดี
แต่ "แบคคา" ฟังดูน่ารักกว่า
หรือจะเอาคำว่า "ยัยขนดกแห่งฮูอัมดง" มาย่อเป็น "ยัยขนดง" ดี
ฉันไม่ชอบเลยสักชื่อ
แต่พี่จะเรียกอะไรก็เรียกเถอะ ขอแค่ไม่ใช่ "ยัยขนดง" ก็พอ
ได้เลย แบคคา
ว่าแต่ เราต้องแอบคบกันแบบนี้ ไปถึงเมื่อไหร่เหรอ
- เราบอกพี่ดงกูไม่ได้เหรอ - อะไรนะ
เธอไม่รู้จักนิสัยของดงกูเหรอ
ถ้าเขารู้เรื่องนี้เข้า ฉันโดนกระทืบตายแน่ๆ
เราเก็บเป็นความลับไว้สักพักเถอะนะ
ก็ได้
แล้วเราจะเข้าบ้านไปแบบเฉยๆ เหรอ
ถ้างั้นจะให้เข้าแบบไหนล่ะ
จะให้ตีลังกาเข้าไป หรือคลานเข้าไปดีล่ะ
ไม่ใช่อย่างนั้น
- หรือว่าให้จุ๊บ - อื้อ
แต่ว่า...
ตรงนี้เลยเหรอ
เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นเข้าหรอก
แถวนี้ไม่มีใครสักหน่อย
ก็ได้ๆ
ยัยแบคคาตัวแสบ
มานี่สิ
นั่นพวกเขามาทำบ้าอะไรในที่สาธารณะเนี่ย
แต่หน้าตาดูคุ้นๆ จังแฮะ
เฮ้ย คังซอจิน!
ใช่จริงด้วย
นั่นเธอกำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย
ดงกูมาใช่มั้ย
ทำยังไงดี
แล้วนายเป็นใคร
หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ
แม่งเอ๊ย
หยุดนะ!
- ไม่นะ ไม่ใช่อย่างนั้น - ไม่ต้องพูดเลย หลบไป
ดูมันทำเข้าสิ
เดี๋ยวนะ
เหมือนเคยเห็นโค้ตแดงๆ นั่นที่ไหนมาก่อนเลย
อย่าบอกนะ
หรือว่าเธอ...
- หรือว่าเธอ... - ไม่ใช่นะๆ
คังซอจิน
บอกความจริงฉันมา
ผู้ชายที่อยู่ในสวนคือพี่จุนกีใช่มั้ย
บอกแล้วไงว่าไม่ใช่
จะไม่ใช่ได้ยังไง เสื้อโค้ตเหมือนกันซะขนาดนั้น
ว่าแล้วว่ามันแปลกๆ เดี๋ยวนี้ขนาดอยู่บ้านก็ยังโกนหนวดทุกวัน
ไม่ใช่พี่จุนกีจริงๆ นะ
ถ้างั้นเขาเป็นใคร
ฉันถามว่าเขาเป็นใคร
ฉันมีแฟนแล้ว
อะไรนะ แฟนเหรอ
แล้วทำไมเห็นฉันแล้วต้องวิ่งหนีด้วย
ก็พี่ตวาดใส่พวกเราน่ะสิ
ไม่ใช่ ฉันได้กลิ่นบางอย่างแปลกๆ
เป็นกลิ่นที่ฉุนจนแสบจมูกเชียวล่ะ
ครับ ผู้กำกับ
ครับ ผมเพิ่งถึงบ้านครับ
ครับ เจอกันพรุ่งนี้นะครับ
อะไร ทำไมถึงจ้องฉันอย่างนั้นล่ะ
บอกความจริงผมมา
พี่คือผู้ชายที่ยืนจูบกับซอจินในสวนเมื่อกี้ใช่มั้ย
แกพูดเรื่องอะไร
ฉันเพิ่งกลับมาหลังจากไปซ้อมบททั้งวันนะ
เดี๋ยวนะ ซอจินจูบกับผู้ชายเหรอ
กับใคร
- ไม่ต้องมาเล่นละครเลย - หืม
หมอนั่นมันใส่โค้ตสีแดงเหมือนกับพี่เป๊ะเลยนะ
คนที่ใส่โค้ตแดงทุกคนต้องเป็นแฟนซอจินหรือไง
อีกอย่าง ทำไมฉันต้องไปคบกับยัยหมูตกมัน
แถมยังไว้หนวดดกกว่าผมอีก
อ๋อ พี่จะเล่นไม้นี้ใช่มั้ย
ก็ได้
ซอจิน เธอพาเขามาที่บ้านสิ
พาแฟนมาให้ฉันเห็นที่บ้าน
- อะไรนะ - ทำไม ทำไม่ได้หรือไง
เพราะแฟนของเธอคือพี่จุนกีสินะ
- ซอจิน ไปพาเขามาเลย - ห้ะ
ไปพาเขามาให้ดงกูมันเห็นไปเลย จะได้ยืนยันว่าเราไม่ได้คบกัน
เรียกมาเลย
เอ่อ ก็ได้
ก็ได้ ฉันจะพาเขามาเอง
งั้นเหรอ ดีเลย
ฉันจะคอยดู
พี่
พี่จุนกี
พี่เป็นไรมั้ย
เลือด! พี่เลือดไหลแน่ะ
ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า
สงสัยตอนที่โดนรถชน อวัยวะภายในของฉันมันคงจะได้รับการกระแทก
แต่แค่ไม่โดนดงกูจับได้ก็โอเคแล้วแหละ
เราต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ
เราบอกว่าเราคบกันอยู่ไม่ได้เหรอ
บางทีเขาอาจจะอนุญาตก็ได้นะ
ถ้าฉันมีน้องสาว ฉันก็ไม่ให้มาคบกับคนอย่างฉันเหมือนกัน
คิดว่าดงกูจะอนุญาตให้เราคบกันเหรอ
ฝันไปเถอะ
แล้วเรื่องแฟนตัวปลอมของฉันล่ะ
- จะเอายังไงดี - ไม่ต้องห่วง
เดี๋ยวฉันจะขอให้เพื่อนนักแสดง ที่แสดงเก่งๆ มาช่วยเอง
มันต้องราบรื่นแน่
ถ้าเราเอาแฟนตัวปลอมมาโชว์ให้เขาดูได้ เขาก็จะเลิกสงสัยเรา
เราจะได้คบกันโดยไม่ต้องกังวลอะไร
เรื่องนั้นมันก็จริงอยู่...
ไม่ต้องห่วงนะ
แค่เชื่อโอป้าก็พอ แบคคา
- โอเคมั้ย - อื้อ
นั่นพวกพี่กำลังทำอะไร
อี๋ เธอนี่มันหน้าตาดูไม่ได้จริงๆ
ทำไมถึงได้ขี้เหร่ขนาดนี้นะ
บนหน้าก็มีหนวดขึ้นอีก
ใครมันจะมาอยากแต่งงานด้วย
เห็นหน้าแล้วหลับไม่ลงเลย
เดี๋ยวก่อน
ทำ...ทำไมเหรอ
ผมแค่อยากเตือนพี่ล่วงหน้าน่ะ
ว่าถ้าระหว่างพี่กับซอจินมีซัมติงกันล่ะก็...
พี่ได้ลงไปดมกลิ่นหญ้าในหลุมศพแน่
เข้าใจมั้ย
ไม่ต้องห่วง
ไม่มีทางเกิดเรื่องแบบนั้นแน่
เข้าใจมั้ย
ไม่ว่าจะคิดยังไง มันก็น่าสงสัยอยู่ดี
ครั้งที่แล้วก็ยืนจูบกัน...
แต่เดี๋ยววันนี้ก็จะได้รู้กันแล้ว
ถ้าผู้ชายที่ซอจินคบคือพี่จุนกีล่ะก็ พ่อจะฟาด...
คุณดงกู ฉันไปห้องฝึกทำขนมก่อนนะ
อีกแล้วเหรอ
คุณออกไปข้างนอกบ่อยไปหน่อยนะ ทั้งๆ ที่บ้านวุ่นวายแบบนี้
แต่ฉันจัดการหมดแล้วนะ
เสื้อผ้าใช้แล้วกองเบ้อเริ่ม คุณซักหมดแล้วเหรอ
ฉันซักแล้วเอาเข้าเครื่องอบแห้งแล้วค่ะ
แล้วคราบด้านบนขวา ของหมอนในห้องที่อยู่ชั้นบนล่ะ
ฉันถอดปอกหมอนไปซัก ฆ่าเชื้อ
แล้วก็ใส่คืนที่เดิมแล้วค่ะ
- แล้วตรงหน้าต่างชั้นสาม... - ผ้าม่านใช่มั้ยคะ
ฉันซักแล้วแล้วก็เอาไปตากแล้วค่ะ
งั้นเหรอ
- แล้วราวที่สามบนชั้นดาดฟ้า... - ธงไวกิกิใช่มั้ยคะ
ฉันซัก รีดแล้วก็เอาไปแขวนที่เดิมแล้วค่ะ
- ถ้างั้นก็ไปทำธุระเถอะครับ - ค่ะ เดี๋ยวฉันมานะคะ
เนี้ยบจริงๆ
ช่างทำงานเร็วจริงๆ เลยนะ
เธอไปทำงานพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
กังวลจะตายอยู่แล้วเนี่ย
ซงฮยอนจุน
ผอ. บง!
ตกใจหมด
ทำอะไรของเธอเนี่ย
ในขณะที่ประธานไปตระเวนหาซื้อเสื้อผ้าทั้งคืน
แต่นายกลับมานอนหลับเนี่ยนะ
ฉันก็นั่งทำเว็บไซต์ทั้งคืนเหมือนกัน
ช่างเถอะๆ ว่าแต่มีคนสั่งของบ้างมั้ย
คนที่รู้จักที่อยู่เว็บไซต์มีแค่เราสองคน
แล้วคนอื่นจะเข้ามาดูได้ยังไง
จะทำยังไงดีนะ
เราจะโปรโมตยังไงดีล่ะ
โปรโมตผ่านสื่อน่าจะเวิร์กสุด
แต่มันก็ไม่ใช่ง่ายๆ
ผ่านสื่องั้นเหรอ
ผ่านสื่องั้นเหรอ...
กลับมาพบกับรายการ "พบกับซอยูรียามเที่ยง" กันอีกแล้วนะคะ
ตอนนี้ก็ถึงช่วงประกวดร้องเพลง ที่ผู้ฟังทุกท่านรอคอยกันแล้ว
เรามาคุยกับผู้เข้าแข่งขันคนแรกกันดีกว่าค่ะ
สวัสดีค่ะ
สวัสดีครับ
ยินดีต้อนรับค่ะ ช่วยแนะนำตัวนิดนึงค่ะ
สวัสดีครับ ผมชื่อบงดูชิกครับ
เป็นผอ. ของออนไลน์ชอปปิงมอลล์ ที่มีชื่อว่า "ซูร์จีโอ อารึมฮานี มอลล์" ครับ
โอเคค่ะ ผอ. บง
แต่คุณพูดชื่อชอปปิงมอลล์ ของคุณออกอากาศไม่ได้นะคะ
จริงเหรอครับ ขอโทษด้วยครับ
เพราะคุณไม่รู้ ครั้งนี้เราจะไม่ว่าอะไรค่ะ
ว่าแต่ผอ. บงจะมาร้องเพลงอะไรเหรอคะ
ผมจะร้องเพลง "สารภาพ" ของอิมแจบอมครับ
เพลงนี้ร้องยากอยู่นะคะเนี่ย
งั้นเรามาฟังกันเลยดีกว่าค่ะ
♪ ฉันควรทำยังไง ♪
♪ ฉันควรทำยังไงดี ♪
♪ ฉันคนนี้บังอาจ ♪
♪ รักเธอคนนั้นไป ♪
♪ ไม่มีใครเลย "ซูร์อา" ♪
♪ ไม่มีใครรู้จักฉันเลย "ซูร์อา" ♪
♪ ซูร์จีโอ อารึมฮานี ♪
♪ ชอปปิง มอลล์ ♪
♪ ซูร์อา... ♪
น่าเสียดายจังเลยค่ะ อยู่ดีๆ สายก็หลุดไป
ก็อร่อยดีนะครับ
- จริงเหรอคะ - ครับ มันอร่อยจริงๆ
ค่อยยังชั่วหน่อย
จริงๆ แล้วเมนูที่ฉันมั่นใจสุดก็คือมัฟฟินนี่แหละค่ะ
ฉันตั้งชื่อมัฟฟินที่ฉันอยากขายในร้านของฉัน ตามชื่อของซอลไว้แล้วค่ะ
จริงเหรอครับ ชื่ออะไรเหรอครับ
โด เร มี ฟา ซอล มัฟฟินค่ะ
เป็นชื่อที่ไม่เหมือนใครดีนะครับ
- อันนี้คือสูตรเหรอครับ - ใช่ค่ะ
ฉันคิดค้นเองเลยนะคะ
จะบอกว่าคนนี้คือแฟนของเธอใช่มั้ย
- ก็ใช่น่ะสิ - เธอน่ะเงียบไปเลย
คุณคือแฟนของซอจินจริงๆ เหรอ
ใช่ครับ ผมชอบใส่โค้ตสีแดงมาก
แล้วผมก็คือคนที่ยืนจูบกับคุณซอจินที่สวนตอนที่คุณ...
ตะโกนใส่พวกเรา ผมก็เลยตกใจแล้วก็วิ่งหนีไป
ผมคือแฟนของคุณซอจิน ชื่อว่าคังฮงซอกครับ
พอดีเขาเป็นนักแสดงละครเวทีน่ะ ก็เลยต้องเล่นใหญ่นิดนึง
เขาเป็นคนที่คิดอะไรก็แสดงออกมาอย่างนั้น
อย่างนี้นี่เอง
แล้วพวกคุณเจอกันได้ยังไงเหรอ
ทำไมไฟเป็นแบบนี้ล่ะ
เราเจอกันครั้งแรกในโรงละครครับ
คุณซอจินมาที่โรงละครเพื่อหาข้อมูลเขียนข่าว
ตึกๆ
เธอค่อยๆ เดินเข้ามา
ตึกตัก
หัวใจของผมก็เริ่มดังขึ้น
แล้วผมก็ได้ยินเสียงเพลง บอกว่าเราสองคนเกิดมาคู่กัน
ว่าแต่...
ห้องน้ำไปทางไหนเหรอครับ
ห้องน้ำเหรอครับ
ทางโน้นครับ
ทางโน้นเหรอครับ
ถ้างั้นขอตัวสักครู่นะครับ
ตึกๆ
เห็นมั้ย บอกแล้วไงว่าฉันกับซอจินไม่ได้คบกัน
ถึงเขาจะดูแปลกๆ
แต่ก็ยังดีกว่าให้ซอจินมาคบกับพี่
ทำไม ฉันไม่ดีตรงไหน
พี่ควรขอบคุณนะที่คนที่เธอเดตไม่ใช่พี่
เพราะถ้าคนที่ซอจินเดตคือพี่ล่ะก็...
วันนั้นพี่ได้ลงไปดมหญ้าในหลุมศพแน่
ฉันเข้าใจแล้ว
เลิกพูดแบบนั้นสักที มันน่ากลัวนะโว้ย
เสียงอย่างกับยมทูตแน่ะ
จะให้ฉันทำอันนี้เหรอ
ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ
ก็ใช่น่ะสิ เราต้องโปรโมต ออนไลน์ชอปปิงมอลล์ของเรานะ
นี่พวกแก โวยวายอะไรกันตั้งแต่เช้า
ดงกู
นั่นพวกแกกำลังทำอะไร
ทำบ้าอะไรกันเนี่ย
พวกเรากำลังจะไลฟ์สดเพื่อโปรโมต ออนไลน์ชอปปิงมอลล์ของเรา
อ๋อ งั้นเหรอ
แล้วบนหน้าเธอมันคืออะไร
อ๋อ อันนี้น่ะเหรอ
ก็ครั้งที่แล้วตอนซอจินโกนหนวด มีคนเข้ามาดูเต็มเลย
ฉันก็เลยว่าจะโกนหนวดโชว์บ้าง
อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
แล้วกระดูกพวกนั้นเอามาทำอะไร
กระดูกไดโนเสาร์เหรอ
เธอบังคับให้ฉันกินกระดูก เหมือนที่พี่จุนกีเคยทำ
นี่มันโคตรกระดูกวัวเลยนะ
พี่จุนกีกินตีนหมูไปแล้ว เราก็ต้องดึงดูกคนดูด้วยของที่มันใหญ่กว่าสิ
นายนี่มันจริงๆ เลย
มีคนเข้ามาดูแล้ว
มาเริ่มกันเลยเถอะ ดูชิก
สวัสดีค่ะ คุณเศรษฐีใหม่แห่งคังนัม
ฉันคือบีเจคนขนดกหน้าใหม่
ชื่อว่า "บีเจซูร์จีโอ" ค่ะ
สวัสดีครับ ผมคือบีเจจอมกินกระดูกสุดหล่อ
ชื่อว่า "บีเจอารึมฮานี" ครับ
ถ้าอย่างนั้นเราจะเริ่มโชว์กินกระดูก
กับโกนหนวดโชว์กันเลยนะคะ
เริ่มด้วยการทาครีมโกนหนวดก่อน
มัวทำอะไรอยู่ รีบกินกระดูกซะสิ
ดูชิก...
ถ่ายละครวันแรกเป็นยังไงบ้าง
ไม่รู้สิ ฉันก็ทำสุดความสามารถแล้วนะ
แต่ก็ยังรู้สึกกังวลแล้วก็ไม่สบายใจอยู่ดี
สู้ๆ นะ ฉันรู้ว่าพี่ทำได้
แบคคา เธอคือคนเดียวที่เป็นห่วงฉันจริงๆ
พี่รู้สึกดีมากเลยใช่มั้ย
- ถ้างั้นพี่ต้องให้รางวัลฉันด้วยสิ - รางวัลเหรอ
รางวัลอะไร
พี่ก็รู้ดีนี่
อะไรนะ
อีกแล้วเหรอ
ถ้าโดนดงกูจับได้อีกจะทำยังไง
ไม่หรอกน่า
แต่เราต้องระวังกันหน่อยนะ
ไม่ได้ยินที่ดงกูมันพูดเหรอ
ว่าจะให้ฉันลงไปดมกลิ่นหญ้าในหลุมฝังศพ
แค่คิดถึงเรื่องนั้น ขนที่หลังฉันก็ลุกเกรียวเลย
ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ
หึย!
แบคคา เธอนี่มันเซ็กซี่และซุกซนจริงๆ
ยื่นปากมาสิ
พร้อมนะ
โอป้าจะเข้าไปหาแล้วนะ
อะไรอีกวะเนี่ย
เฮ้ย! คังซอจิน!
ดงกูเหรอ ดงกูใช่มั้ย
จะทำยังไงดี
นี่ คังซอจิน
มันเป็นใคร
อะไรน่ะ
คังซอจิน
- เธอนี่มัน... - ไม่ใช่นะ
หยุดพูดไปเลย
มานี่เลย
นี่ คังซอจิน
ฮงซอกยังอยู่ที่โรงละคร
แล้วคนเมื่อกี้เป็นใคร
เดี๋ยวนะ
ข้างหลังของเขาดูเหมือนพี่จุนกีมากเลยนะ
พี่พูดเรื่องอะไรของพี่
ไม่ใช่พี่จุนกีสักหน่อย
ถ้างั้นมันเป็นใคร
ไอ้บ้าที่ไหนมันมายืนจูบกับเธอ!
คือว่า...
- แฟนของฉันเอง - อ้าว
แฟนเหรอ
แล้วฮงซอกล่ะ
อย่าบอกนะว่าเธอจับปลาสองมือ
ใช่
ฉันเจอเขาตอนกำลังหาข้อมูลทำข่าวน่ะ
ฉันชอบเขามากก็เลย...
นี่เธอจูบกับผู้ชายที่เพิ่งเจอกันวันนี้เนี่ยนะ
พอดีช่วงนี้ฉันของขาดน่ะ
มันอัดอั้นไปหน่อย
เธอคิดว่าฉันจะเชื่อเรื่องนั้นเหรอ
ครับ ผู้กำกับ
ขอบคุณที่ขับมาส่งนะครับ
กลับดีๆ นะครับ ครับ
นี่ไง หัวด้านหลังเหมือนกับ คนที่ฉันเห็นในสวนเป๊ะเลย
- พูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย - ไม่ต้องมาตีหน้าซื่อเลยนะ
พี่คือคนที่ยืนจูบกับซอจินในสวนเมื่อกี้ใช่มั้ย
แกพูดเรื่องบ้าอะไร
ฉันกำลังซ้อมบทกับผู้กำกับอยู่ต่างหาก
เดี๋ยวนะ นี่ซอจินเธอจูบอีกแล้วเหรอ
ฉันว่าเธอเสพติดการจูบเกินไปแล้วนะ
จะบอกว่าคนเมื่อกี้ไม่ใช่พี่สินะ
ก็ได้
งั้นเรียกแฟนเธอมาทีซิ
เรียกให้เขามาที่นี่เดี๋ยวนี้
ตอนนี้เลยเหรอ
ทำไมพี่ต้องตกใจด้วยล่ะ
เปล่าสักหน่อย
ซอจิน เรียกเขามาได้เลย
เรียกเขามาสิ
เธอเรียกเขามาได้ไม่ใช่เหรอ
เชื่อใจฉันแล้วเรียกเขามาได้เลย
แล้วโชว์ให้ดงกูมันเห็นไปเลยว่า เราสองคนไม่ได้มีซัมติงกัน
ใช่ เรียกเขามาให้ฉันเห็นเดี๋ยวนี้
บอกว่าให้โทรเรียกเขามาไง!
ทำไมถึงยังไม่โทรอีก วันนี้ฉันต้องเห็นหน้าเขาให้ได้
เรียกเขามาเดี๋ยวนี้เลย
ก็ได้
ทำไมคุณถึงใส่ชุดแบบนี้เหรอครับ
พอดีผมกำลังถ่ายละครย้อนยุคอยู่ แล้วโดนดึงตัวให้มาแสดงน่ะครับ
แสดงเหรอครับ
ไม่ใช่อย่างนั้นครับ...
ผมหมายถึงผมได้รับสายด่วนจาก คุณบังซอจินที่เป็นแฟนของผมน่ะครับ
"บังซอจิน" เหรอ
- ผมพูดผิดเหรอครับ - ห้ะ
จริงๆ แล้ว...
เราสองคนเพิ่งเจอกันเมื่อเช้านี้
ก็เลยยังจำชื่อไม่ค่อยได้น่ะครับ
จริงด้วย มันก็เป็นไปได้นะ
แฟนบางคนฉันคบมาสามเดือน ยังจำชื่อไม่ได้เลยก็มี
- จริงเหรอ - เอาเป็นว่า...
ผมนี่แหละครับคือแฟนของคุณซอจิน
ขอโทษทีนะครับ
ในเมื่อคุณเห็นผมแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนได้มั้ยครับ
อีกครึ่งชั่วโมง ผมต้องไปดื่มยาพิษแล้ว
อ๋อ งั้นเหรอครับ เชิญเลยครับ
ขอตัวก่อนนะครับ
เห็นมั้ยล่ะ บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ฉัน
ก็จริง ถึงแม้เขาจะดูแปลกๆ
แต่ก็ยังดีกว่าให้ซอจินมาคบกับพี่
แต่เรื่องจูบผู้ชายสองคนตั้งแต่ วันแรกที่เจอกันก็เกินไปหน่อยนะ
ซอจิน ฉันว่าเธอใจง่ายไปหน่อยนะ
ขอโทษที
ฉันไม่เคยรู้ตัวเลยว่าฉันเป็นคนใจง่ายขนาดนี้
ไม่มีคนเข้ามาดูเลยสักคน
แต่ซื้อเสื้อผ้ามาตุนเยอะขนาดนี้
โอ๊ย ปวดฟันกราม...
ให้ตายสิ ยัยมินซูอา
ผอ. บง ตามฉันมา
จะให้ตามไปไหนอีก
เราจะนั่งรอลูกค้าเฉยๆ อยู่ที่นี่ได้ยังไง
เราต้องลงมือทำอะไรบ้างสิ
ไปกันเถอะ
- เราต้องไปที่ไหนอีก - ตามฉันมาเถอะน่า
- ครั้งนี้เธอจะทำอะไรฉันอีก - มาเหอะน่า
สวัสดีครับ ร้านซูร์จีโอ อารึมฮานี...
สวัสดีค่ะ ร้านออนไลน์ ชอปปิง มอลล์ "ซูร์จีโอ อารึมฮานี" ค่ะ
สวัสยดีค่ะ ร้านออนไลน์ ชอปปิง มอลล์ "ซูร์จีโอ อารึมฮานี" ค่ะ
ลองค้นหาในอิน...
ลองค้นหาในอินเทอร์เน็ตดูนะคะ
ซูอา เรากลับบ้านกันเถอะ
ทำแบบนี้มันไม่เวิร์กหรอก
สมัยนี้ไม่มีใครมาแจกใบปลิวกันแล้ว
แล้วนายจะทำยังไง เราไม่มีวิธีอื่นแล้ว
เราต้องพยายามทำอะไรสักอย่างสิ
ถ้าอยากกลับก็กลับได้เลยนะ
แต่ฉันจะแจกใบปลิวพวกนี้ให้หมด
เดี๋ยวสิ ซูอา
สวัสดีค่ะ ร้านออนไลน์ ชอปปิง มอลล์ "ซูร์จีโอ อารึมฮานี" ค่ะ
ฝากด้วยนะคะ
ฉันบอกแล้วไงว่าพอเถอะ
กลับบ้านกันเถอะนะ
นี่ มินซูอา
ร้องไห้อยู่เหรอ
ดูชิก
ทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้ตลอดเลยนะ
ทำไมฉันถึงทำอะไรก็ไม่ดีสักอย่าง
แต่ครั้งนี้ฉันตั้งใจทำมากเลยนะ
ฉันอยากให้มันออกมาดีจริงๆ
ลุกขึ้นเถอะ
ช่างเถอะ ฉันจะแจกต่อ นายกลับไปก่อนก็ได้
ลุกก่อนสิ ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว
นี่มันใช่เวลามาพูดเรื่องนั้นมั้ย
เราต้องกินข้าวก่อนสิ ถึงจะแจกพวกนี้ให้หมดได้
- ฮะ - แล้วก็...
ประธานยังทำงานอยู่ แล้วฉันจะกลับบ้านได้ยังไง
ลุกขึ้นมาก่อนเถอะ
อะ ดื่มสิ
ไม่เอา ฉันยังไม่หิว
ดื่มสักอึกสองอึกก็ยังดี
เร็วเข้าสิ
อย่าขยับนะ!
อย่าขยับ!
หมอบกับพื้นให้หมด
ถ้าไม่อยากตาย ก็หมอบกับพื้นซะ
นั่นคือปืนเหรอ
ปืนจริงด้วย
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย
พวกแกสองคน
- ลงไปหมอบเดี๋ยวนี้ เร็วเข้าสิวะ! - โอเค
คุณฮยอนจุนคะ
- มาแล้วเหรอครับ - ค่ะ
คุณเรียกฉันมาทำไมเหรอคะ
ผมมีบางอย่างจะให้คุณดู
นี่คืออะไรเหรอคะ
เห็นแบบนี้ผมก็เป็นนักธุรกิจนะ
ผมคิดว่ามัฟฟินของคุณน่าจะขายได้ดีนะ
ผมก็เลยเอามาวางขายดู เป็นยังไงครับ
จริงเหรอคะ
ผมทำตามสูตรของคุณแบบเป๊ะๆ เลยนะ
ต่อไปนี้ร้านผมจะรับผิดชอบ เรื่องผลิตกับการวางขายเอง
ส่วนกำไรเราจะแบ่งกันคนละครึ่ง
มีอะไรจะแย้งมั้ยครับ
ไม่ค่ะ ไม่มีค่ะ
ขอบคุณมากเลยนะคะ
ขอบคุณจริงๆ ค่ะ คุณฮยอนจุน
จากนี้ไปฝากด้วยนะครับ เชฟฮันยุนอา
พัคดูชอล ตอนนี้ยังไม่สายไปนะ
วางอาวุธลงแล้วยอมจำนนซะ
อย่ามาพูดอะไรบ้าๆ หน่อยเลย!
ถ้าไม่อยากให้ตัวประกันตาย พวกแกก็ถอยออกไปซะ!
เราต้องอยู่ในนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่เนี่ย
โห
- แม้แต่สำนักข่าวก็มาทำข่าวกันด้วย - จริงด้วย
มีกล้องเต็มไปหมดเลย
เดี๋ยวนะ
ดูชิก ปกติสถานการณ์แบบนี้ พวกเขามักจะถ่ายทอดสดกันใช่มั้ย
ใช่ เธอถามทำไมเหรอ
โอกาสที่เราจะใช้โปรโมตได้มาถึงแล้ว
ตอนนี้มันกำลังถ่ายทอดสดทั่วประเทศเลยนะ
เธอจะโปรโมตร้านในสถานการณ์แบบนี้เนี่ยนะ
บ้าไปแล้วเหรอ
นายอยู่เฉยๆ นะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง
อย่าเลย อย่านะ
เดี๋ยวก็โดนยิงเข้าหรอก อย่าทำเลยนะ
บอกว่าอย่าไง
อย่าทำ
เฮ้ย นั่นเธอจะทำอะไร
จริงๆ แล้ว ฉัน...
ขอฉันยืนตรงนี้แทนได้มั้ยคะ
ยังไงฉันก็เป็นตัวประกันไปแล้ว
จะยืนหรือจะนั่งก็ไม่น่าต่างกันนะ
ยัยนี่บ้าไปแล้ว
ห้ะ นี่เธอบ้าไปแล้วเหรอ
หมอบลงเดี๋ยวนี้
บอกว่าให้หมอบไง
ฉันมีเหตุผลที่ต้องทำแบบนี้
ฉันไม่อยากมีชีวิตต่อแล้ว
จะให้ฉันฆ่าแกก็ได้นะ
คิดว่ามีคุณคนเดียวที่ลำบากหรือไง
ว่าไงนะ
ฉันไม่รู้หรอกนะว่าชีวิตคุณเป็นยังไง แต่ชีวิตของฉันก็ลำบากเหมือนกัน
ฉันถูกผู้ชายหลอกจนสิ้นเนื้อประดาตัว
แถมยังต้องมาขออาศัยอยู่ที่บ้านแฟนเก่าอีก
จริงเหรอ
และตอนนี้เขาก็ชอบผู้หญิงคนอื่นไปแล้ว
และยังมาขอคำปรึกษาจากฉันอีก
มันทำลายศักดิ์ศรีของฉันจนป่นปี้
หมอนี่มันเลวจริงๆ
ส่วนออนไลน์ ชอปปิงที่ฉันคิดว่า มันเป็นความหวังสุดท้าย
ก็กำลังจะเจ๊ง
เพราะฉะนั้น...
ขอฉันยืนอยู่ตรงนี้ได้มั้ยคะ
นะคะ
อย่าเพิ่งร้องไห้สิ
ทุกคนมองหมดแล้วนะ
หยุดร้อง
เข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ยจริงๆ
ดีนะที่เรียนจากพี่ซูบงมาบ้าง
แบคคา เธอเป็นอะไร
- เธองอนเรื่องอะไร - นี่พี่ไม่รู้จริงๆ เหรอ
เพราะพี่ฉันถึงกลายเป็นผู้หญิงใจง่ายไง
ก็ฉันไม่มีทางเลือกนี่นา
แล้วพี่จะทำแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่
ตลอดชีวิตเลยมั้ย
เธอไม่รู้จักนิสัยดงกูเหรอ
ถ้าเขารู้เรื่องนี้เข้า เขาเอาฉันตายแน่
แล้วพี่ไม่มีความกล้าบ้างเลยหรือไง
กลัวพี่ฉันถึงขนาดนั้นเลยเหรอ
ใช่ กลัวมากเลยล่ะ
ฉันยังไม่อยากตายตอนนี้นะ
ช่างเถอะ เราพอแค่นี้ดีกว่า
ฉันว่าเรากันกันแค่นี้เถอะนะ
เดี๋ยวสิ เธอหมายความว่ายังไง
อย่าพูดแบบนั้นสิ
ซอจิน
หยุดนะ ปล่อยฉัน!
- ไม่ ฉันไม่ปล่อย - ปล่อยฉัน
เฮ้ย คังซอจิน!
ดงกูมาอีกแล้วใช่มั้ย
พี่บอกความจริงไปเถอะนะ
- ไม่ได้นะ เขาเอาฉันตายแน่ - บอกไปเหอะน่า!
นี่ หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ
ซอจิน ฉันขอโทษนะ
มานี่เลย
นั่นคนหรือเสือชีตาห์วะเนี่ย
คังซอจิน คราวนี้เป็นใครอีก
ฉันก็ไม่รู้!
อะไรวะ
ทำไมต้องมาตวาดด้วยล่ะ
เฮ้ย คังซอจิน!
ประชาชนที่ปราบโจรพร้อมอาวุธได้ด้วยมือเปล่า
เรามาสัมภาษณ์เธอกันดีกว่าครับ
สวัสดีครับ
สวัสดีค่ะ ฉันชื่อมินซูอา
เป็นประธานของออนไลน์ ชอปปิง มอลล์ "ซูร์จีโอ อารึมฮานี" ค่ะ
ผมคิดว่าการปราบผู้ร้าย พร้อมอาวุธไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะครับ
ใช่แล้วค่ะ มันไม่ง่ายเลย
แต่ปรัชญาบริษัทของ "ซูร์จีโอ อารึมฮานี" ก็คือ
การสร้างสรรค์สังคมแห่งความยุติธรรม
ซูร์จีโอ อารึมฮานีของเรา โดดเด่นด้วยคุณภาพที่ดีที่สุด
ราคาสมเหตุสมผล และการจัดส่งที่รวดเร็วฉับไว
เราจะอยู่เคียงข้างคุณใน สังคมแห่งความยุติธรรมนี้ตลอดไป
เวิลด์ไวด์เว็บดอต...
บอกความจริงฉันมาเลยนะ
ว่าเมื่อกี้เธอกอดกับใครในสวน
- บอกแล้วไงว่าไม่รู้ - ว่าไงนะ!
จะบอกว่าเธอกอดกับใครก็ไม่รู้ในสวนงั้นเหรอ!
ก็ฉันชอบเขา ฉันก็เลยกอดเขา มันจะทำไม
จำไม่ได้เหรอว่าฉันเป็นคนใจง่าย!
ก็ไม่เห็นต้องเหวี่ยงกันเลยนี่นา
ฉันก็แค่อยากทำให้แน่ใจว่าเธอ ไม่ได้คบกับพี่จุนกีก็เท่านั้นเอง
พี่เกลียดพี่จุนกีขนาดนั้นเลยเหรอ
อะไรนะ
ฉันไม่ได้เกลียดเขาสักหน่อย
ฉันชอบเขาจะตาย
ถึงแม้เขาจะดูโง่ไปหน่อย แต่เขาก็จิตใจดีนะ
แล้วก็คิดถึงความรู้สึกของคนอื่นด้วย
แต่ว่า!
ฉันก็ไม่อยากได้เขามาเป็นน้องเขยอยู่ดี
งั้นเหรอ
งั้นฉันขอถามอะไรหน่อยสิ แค่สมมตินะ
ว่าถ้าฉันกับพี่จุนกีคบกันจริงๆ พี่จะทำยังไง
พี่จะอัดเขามั้ย
บ้าเหรอ ฉันจะไปอัดเขาได้ยังไง
แต่ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ ล่ะก็...
ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่
ฉัน...ฉันเหรอ
แล้วพี่จะทำอะไรฉัน
ฉันรู้จักวัดเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาลึกอยู่ที่นึง
วิวสวย น้ำก็สะอาด
อย่าว่าแต่คนเลย แม้แต่มดก็แทบไม่มี
แล้วยังไงต่อ
ฉันไม่ยอมทนดูพวกเธอสองคนคบกันหรอกนะ
แต่ฉันจะไถหัวเธอให้เตียน แบบไม่เหลือผมสักเส้น
แล้วก็จับเธอบวชชีไปเลย
บวชชีเหรอ
แล้วฉันก็จะไม่ให้ที่โกนหนวดด้วย
รู้ใช่มั้ยว่าฉันไม่เอาเรื่องพวกนี้มาล้อเล่นอยู่แล้ว
อื้อ รู้สิ รู้ดีเลยล่ะ
คังดงกู!
ทำไมถึงได้เมาแอ๋มาแบบนั้นล่ะ
คังดงกู!
วันนี้ฉันมีเรื่องจะสารภาพกับแก
สารภาพเหรอ เรื่องอะไร
อะไรของพี่เนี่ย
วันนี้ฉันจะบอกแกให้หมดแบบลูกผู้ชายไปเลย
ความจริงแล้ว...
ซอจินกับฉัน...
เฮ้ย คังซอจิน เธอทำอะไรของเธอเนี่ย
ก็มันหนวกหูนี่นา
เมาขนาดนี้ก็น่าจะกลับไปนอนที่ห้องของตัวเองสิ
เขานี่มีแต่เรื่องให้ฉันเกลียดจริงๆ
ยัยนี่เกลียดพี่จุนกีขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย
ฉันไม่น่าเสียเวลากังวลเลยแฮะ
พี่ ไหวมั้ย
แบคคา
เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นเหรอ
ฉันจำได้ว่าฉันกลับมาถึงบ้าน
แล้วภาพก็ตัดไปเลย
อ๋อ พี่เมาเหล้าแล้วก็ล้มลงไปน่ะ
งั้นเหรอ
แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฉันขอโทษนะ
ต่อให้ฉันต้องโดนเขาอัดจนตาย แต่ฉันก็จะบอกทุกอย่างกับเขาเอง
ไม่ได้นะ พี่ไม่ต้องบอกเขาหรอก
- ทำไมล่ะ - พอฉันเอากลับมาคิดดูแล้ว...
ฉันคิดว่าปิดเรื่องนี้ไว้น่าจะดีกว่าน่ะ
เราเก็บมันไว้เป็นความลับไปจนตายกันเถอะนะ
อื้อ ก็ได้
งั้นฉันไปถ่ายละครก่อนนะ
ตอนนี้เลยเหรอ
ไหนบอกว่ามีถ่ายตอนบ่าย ทำไมถึงไปเร็วจัง
ฉันต้องไปซ้อมบทก่อนน่ะ
วันนี้ฉันได้เข้าฉากกับรุ่นพี่มินกียองด้วยนะ
จริงเหรอ พี่ต้องตื่นเต้นแย่แน่เลย
หัวใจฉันเต้นจนจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว
งั้นฉันเติมพลังให้พี่ดีมั้ย
เติมพลังเหรอ
ยังไง
เป็นไง มีพลังขึ้นมั้ย
อื้อ
พลังเยอะจนเก็บเอาไว้ไม่อยู่เลยล่ะ
ทำอะไรของพี่เนี่ย
เดี๋ยวพี่ดงกูก็มาเห็นเข้าหรอก
เห็นแล้วไง
มีออร์เดอร์เข้ามาอีกแล้ว
เริ่มมีออร์เดอร์เข้ามาแล้วสินะ
อือ สงสัยเป็นเพราะที่เราโปรโมตไป
รู้ใช่มั้ยว่าทั้งหมดเป็นเพราะฉัน
แล้วคุณยุนอาอยู่ไหนเหรอ
เธอไปที่ร้านแล้ว
อะไรนะ ตั้งแต่เช้าเลยเหรอ
เห็นบอกว่าคุณฮยอนจุนยอมให้ พี่ยุนอาขายมัฟฟินในร้านของเขาน่ะ
แล้วก็แบ่งเปอร์เซ็นต์ให้คนละครึ่งเลยนะ
อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
ผอ. บง นายกำลังตั้งใจอ่านอะไรอยู่เหรอ
- สนุกมั้ย - อืม
- สนุกมากเลย - มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไรเหรอ
เป็นเรื่องราวของผู้ชายคนนึงที่แกล้งทำ
เหมือนตัวเองเป็น ผู้ป่วยใกล้ตายเพื่อยื้อผู้หญิงคนนึงไว้
ความรักของเขามันน่าเศร้ามาก
แกล้งทำเหมือนตัวเองเป็น ผู้ป่วยใกล้ตายเพื่อยื้อผู้หญิงไว้เนี่ยนะ
โกหกทั้งเพ
มันเศร้าตรงไหน มันเรียกว่า ขี้ขลาดตาขาวต่างหาก
- ว่าไงนะ - ขี้ขลาดตาขาว
มันก็เหมือนใครบางคนที่พยายามเอาชนะใจเธอ
ด้วยการให้เธอขายมัฟฟินในร้านตัวเองไง
ลูกผู้ชายที่ไหนเขาทำแบบนั้นกัน
ทั้งขี้ขลาดแล้วก็ขี้ประจบ
ฉันพูดถูกมั้ยล่ะ
ไอ้เจ้าเล่ห์
- สวัสดีครับ - สวัสดี
อ้าว มาแล้วเหรอ คุณจุนกี
สวัสดีคุณมินกียองซะสิ
สวัสดีครับ
เป็นเกียรติที่ได้ร่วมงานมากเลยครับ
ผมอีจุนกี รับบทเป็นซงจุนซอกครับ
อ๋อ นายคือคนที่รับบทเป็นตงตุนต๊อกเองเหรอ
อะไรนะครับ
นายรับบทเป็นตงตุนต๊อกใช่มั้ย
ใช่ครับ
หน้าตาดีนี่
ทำให้เต็มที่ล่ะ
คุณจุนกี คุณหัวเราะทำไม
การออกเสียงของเขามัน...
พอดีเขาเพิ่งไปผ่าตัดลิ้นมาน่ะ
เขาก็เลยพูดบางคำไม่ชัด
แต่เดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว ไม่ต้องห่วง
อย่างนี้นี่เอง
แอกชัน!
ผอ. ครับ
ผมทำตามคำสั่งไม่ได้หรอกครับ
ผมจะเอาข่าวนี้ออกอากาศครับ
ว่าไงนะ
ต่อให้ผมต้องลงจากตำแหน่งผู้ประกาศข่าว...
ไม่สิ ต่อให้ผมต้องตาย ผมก็จะออกอากาศข่าวนี้ให้ได้
เข้าใจมั้ยครับ
นายจะเอาแบบนี้ใช่มั้ย ตงตุนต๊อก
ทั้งๆ ที่ฉันอุตต่าห์ทำเพื่อนายขนาดนี้ ตงตุนต๊อก!
คัต
คุณจุนกี คุณจะเม้มปากทำไม
ขอโทษครับ ริมฝีปากผมมันแห้งน่ะครับ
- ขอโทษด้วยครับ - ไม่เป็นไรๆ
เวลากังวลมากๆ ก็เป็นแบบนี้แหละ
มาถ่ายกันต่อเถอะ
- ถ้างั้นเริ่มจากบทของคุณมินอีกรอบนะครับ - ครับ
แอกชัน!
ทั้งๆ ที่ฉันอุตต่าห์ทำเพื่อนายขนาดนี้ ตงตุนต๊อก!
ทำไมนายถึงหัวเราะไม่หยุดสักที
ฉันถามว่านายจะหัวเราะทำไม
การแสดงของฉันมันตลกใช่มั้ย
- ไม่ใช่นะครับ คือว่า... - ฉันไม่อยากฟัง
ผู้กำกับคิม ฉันขอพักแป๊บนึง
ขอโทษครับ
คุณจุนกี คุณจะหัวเราะทำไม
ขอโทษครับ
การออกเสียงของคุณมินมันทำให้ผมหัวเราะน่ะครับ
คุณไม่ควรหัวเราะตอนที่คุณมินกำลังแสดงอยู่นะ
ช่วยระวังหน่อยก็ดีนะ เข้าใจมั้ย
ขอโทษครับ
คุณมินครับ
ให้ตายสิวะ
ตงตุนต๊อก...
แล้วฉันจะกลั้นหัวเราะได้ยังไง
ตงตุนต๊อก
ตั้งสติหน่อย
เอาล่ะ ตอนนี้ก็โอเคแล้ว
แล้วประชุมเมื่อวานเป็นยังไงบ้าง
เขาให้คุณยุนอาขายขนมที่ร้านของเขางั้นเหรอ
จะใช้ขนมมัฟฟินมารั้งให้เธออยู่ข้างๆ เขาสินะ
ไอ้ลูกหมา...
ตอนที่ชินฮยอนจุนลักลอบเข้าไป ในงานปาร์ตี้ที่โรงแรมดูไบ
เราจะเอาปืนลมซ่อนไว้ตรงไหนดีล่ะ
- ผมลองเอาไปคิดๆ ดูแล้ว - อืม
ที่งานปาร์ตี้จะมีวงดนตรีมาถูกมั้ยครับ
ผมว่าเราซ่อนไว้ในกล่องใส่ดนตรีกันดีมั้ยครับ
มุกนั้น "ฝ่าปฏิบัติการสะท้านโลก" เคยเล่นไปแล้ว
เราต้องหามุกใหม่ๆ มาสิ
หมอนั่นเอาอีกแล้วนะ
สงสัยกำลังได้ไอเดียใหม่ๆ อีกแล้ว
ดงกู
นายได้ไอเดียแล้วใช่มั้ย
ขนมปัง!
ขนมปังเหรอ หมายความว่ายังไง
ขนมปังที่ใช้กินน่ะเหรอ
นายอยากให้เราเอาปืนลมซ่อนในขนมปังใช่มั้ย
มุกนี้ใหม่มาก
แต่ปืนมันใหญ่มากเลยนะครับ จะซ่อนได้ยังไง
เราก็ต้องทำขนมปังยาวๆ ขึ้นมาสิ
ที่งานปาร์ตี้มันก็ต้องมีของกินไม่ใช่หรือไง
แถมมันยังดูเนียนอีกด้วย
คังดงกู รอบนี้ก็ไอเดียแจ่มอีกแล้วนะ
เป็นผู้กำกับได้เลย
- เยี่ยมมาก - ขอบคุณครับ
นายตัดหน้าฉันอีกแล้วนะ
ฉันก็นึกถึงขนมปังพอดี
- ให้โอกาสฉันได้ตอบบ้างนะ - ห้ะ
ขอโทษครับ
อ้าว คุณดงกู มีอะไรเหรอครับ
- มาหาคุณยุนอาใช่มั้ยครับ - ไม่ใช่ครับ
ผมแค่มาเดินดูหาของไปประกอบฉาก
แล้วคุณยุนอาล่ะครับ
เธออยู่ในห้องทำขนม ให้ผมเรียกให้มั้ยครับ
ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องก็ได้
ได้ยินว่าคุณให้คุณยุนอาเอาขนมมาวางขายที่นี่ได้
ใช่ครับ นี่ไงครับ
[สินค้าใหม่] [โด เร มี ฟา ซอล มัฟฟิน]
มัฟฟินพวกนี้เองสินะ
ผมไม่คิดว่าคุณจะเป็นพวกเล่นวิธีสกปรกแบบนี้นะ
วิธีสกปรกเหรอครับ
ที่คุณยอมให้เธอเอาขนมมาวางขาย ก็เพราะอยากเอาชนะใจเธอไม่ใช่เหรอ
คุณเล่นวิธีสกปรก
โดยใช้มัฟฟินมาเป็นตัวประกัน
- อะไรนะครับ - แต่ช่างเถอะ
ว่าแต่ที่นี่มีขนมปังที่พอจะยัดปืนลมเข้าไปได้มั้ย
ทำไมต้องยัดปืนเข้าไปในขนมปังด้วยล่ะ
เพราะมันจำเป็นต่อเนื้อเรื่องในหนังไงครับ
คุณนี่ไม่รู้เรื่องหนังเลยสินะ
แล้วคุณพอจะทำขนมปังที่พอจะยัดปืนลมเข้าไปได้มั้ย
ครับ ทำได้อยู่แล้ว
ถ้างั้นรบกวนทำให้สัก 20 อันสิ
ขอขนาดที่สามารถยัดปืนลมเข้าไปได้ โอเคมั้ยครับ
ได้เลยครับ
คุณดงกูมาทำอะไรที่นี่คะเนี่ย
ผมมาหาของไปประกอบฉากในหนังน่ะ
- ขอตัวก่อนนะครับ - ค่ะ
คุณฮยอนจุน
ช่วยเล่นอะไรให้สมกับเป็นลูกผู้ชายหน่อยนะ
ลูกผู้ชายเขาไม่เล่นวิธีสกปรกกันหรอก
ฉันไม่มีทางใช้ชีวิตแบบนั้นแน่
น่าไม่อายจริงๆ
โอ๊ย ขาฉัน!
คุณดงกู!
เป็นอะไรหรือเปล่าคะ
คุณดงกู ทนแป๊บนึงนะครับ
อย่าจับนะ!
อย่าจับ!
อดทนแป๊บนึงนะครับ
คุณไหวมั้ยคะ
เรียกรถพยาบาลให้ที
พี่กลับมาแล้วเหรอ
ทำไมพี่ทำหน้าแบบนั้นล่ะ
มีเรื่องอะไรหรือเปล่า
วันนี้ฉันเกือบโดนไล่ออกแน่ะ
อะไรนะ ทำไมล่ะ
เพราะคุณมินเขาบาดเจ็บที่ลิ้น
ก็เลยออกเสียง "ซ" กับ "จ" ไม่ชัด
แต่บทที่ฉันได้รับดันชื่อ "ซงจุนซอก"
แล้วไงต่อ
ทุกครั้งที่เขาเรียกชื่อฉันว่า "ตงตุนต๊อก"
ฉันจะหยุดหัวเราะไม่ได้
ผู้กำกับก็เลยว่าที่ฉันไปหัวเราะคุณมินเขาน่ะ
- อะไรนะ ตงตุนต๊อกเหรอ - ก็ใช่น่ะสิ
แล้วเขาก็พูดด้วยสีหน้าจริงจังด้วย
ฉันเลยยิ่งกลั้นขำไม่ได้
ฉันก็หยุดขำไม่ได้เหมือนกัน ถ้ามีอะไรตลกๆ อยู่ตรงหน้า
พรุ่งนี้ฉันก็มีฉากที่ต้องถ่ายกับเขาอีก
จะทำยังไงดีล่ะทีนี้
ดงกู
ทำไมพี่มาสภาพนี้ล่ะ
ทำไมถึงนั่งวีลแชร์มา
ขาของเขาได้รับบาดเจ็บมาน่ะ
เกิดขึ้นได้ยังไง
ไม่มีอะไรหรอก ไม่ต้องโวยวายไป
คุณยุนอา ช่วยพาผมไปที่ห้องหน่อยสิ
ได้ค่ะ
งานเข้าเลยนะเนี่ย
เจ็บสองขาแบบนี้
ก็ขยับไปไหนไม่ได้สิ
นั่นสิ
วันนี้ฉันพอช่วยได้นะ แต่พรุ่งนี้ฉันต้องออกไปถ่ายละคร
ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันจะดูแลเขาเองค่ะ
แล้วเรื่องเรียนกับที่ร้านเบเกอรีล่ะคะ
เรื่องเรียนเดี๋ยวฉันโดดเรียนก็ได้ค่ะ ส่วนที่ร้านคงต้องฝากคุณฮยอนจุนดูแทนไปก่อน
ถ้าคุณต้องการอะไรบอกฉันได้เลยนะคะ โอเคมั้ยคะ
ครับ
คุณยุนอาไปพักเถอะครับ
อย่างนี้คุณยุนอาก็ไม่ต้องไปหาไอ้ฮยอนจุนแล้ว
เจ็บตัวแบบนี้ก็ดีเหมือนกันแฮะ
โชคดีจริงๆ เลย
หลับสนิทเลยแฮะ
ไปห้องน้ำหน่อยดีกว่า
ไม่เจ็บแล้วนี่หว่า
หายดีแล้วนี่
ค่อยยังชั่วหน่อย
ตื่นแล้วเหรอคะ
ขาหายดีแล้วเหรอคะ
ครับ พอตื่นมาก็หายเป็นปลิดทิ้งเลยครับ
ค่อยยังชั่วหน่อย
ถ้างั้นฉันขอตัวไปที่ร้านเบเกอรีก่อนนะคะ
ฉันเป็นห่วงบูธมัฟฟินน่ะค่ะ
อะไรนะ นี่เธอจะกลับไปที่ร้านนั่นอีกแล้วเหรอ
ห้ามกลับไปนะ
โอ๊ย ขาฉัน
คุณดงกู
เป็นอะไรไปคะ
ผมนึกว่าขาหายดีแล้วซะอีก แต่มันยังเจ็บอยู่เลย
ปวด!
มันเจ็บยิ่งกว่าเมื่อวานอีก ทำยังไงดี
ผมทำอะไรเองคนเดียวไม่ได้แน่เลย
จริงเหรอคะ ทำไมอยู่ดีๆ ก็เจ็บขึ้นมาล่ะคะ
- ทำยังไงดี - ขอโทษนะครับ
ทั้งๆ ที่คุณต้องกลับไปที่ร้านแท้ๆ
ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกค่ะ
เดี๋ยวฉันพยุงคุณกลับไปที่เตียงให้นะคะ
สวัสดีครับ
ผมขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อวานด้วยนะครับ
ยกโทษให้ผมด้วยนะครับ
ช่างมันเถอะ
อย่าทำแบบนั้นอีกก็พอ เข้าใจมั้ย
ครับ เข้าใจแล้วครับ
- กินข้าวมาหรือยังล่ะ - ยังเลยครับ
เอาแตนด์วิตของตั๋นไปกินติ
ขอบคุณครับ
เอาแอปเปิลตู๊ยซ์ไปกินด้วยติ
เป็นอะไรไป
ไม่มีอะไรครับ
ขอบคุณตั๊บ
แตนด์วิต
แอปเปิลตู๊ยซ์
แม่งโคตรตลกเลยว่ะ
พูดออกมาแต่ละคำโคตรตลกเลยว่ะ
อย่างนี้ถ้าเขาพูดว่า "ตงตุนต๊อก" ออกมาฉันก็ขำแย่สิ
แต่เขาพูดแค่ไม่กี่ครั้ง
ฉันต้องอดทนผ่านมันไปให้ได้
แตนด์วิตตุดอร่อย...
คุณจุนกี นักเขียนมีแก้บทนิดนึงนะ
มันเปลี่ยนไม่เยอะหรอก รีบท่องบทเลยนะ
ได้ครับ
จะเริ่มถ่ายแล้วนะครับ
แอกชัน!
ผอ. ครับ
ผมทำตามคำสั่งไม่ได้หรอกครับ
ผมจะเอาข่าวนี้ออกอากาศครับ
ว่าไงนะ
ต่อให้ผมต้องลงจากตำแหน่งผู้ประกาศข่าว...
ไม่สิ ต่อให้ผมต้องตาย ผมก็จะออกอากาศข่าวนี้ให้ได้
เข้าใจมั้ยครับ
ตงตุนต๊อก ตงตุนต๊อก
ตงตุนต๊อก!
นายจะเอาอย่างนี้ใช่มั้ย
ตงตุนต๊อก!
ทั้งๆ ที่ฉันอุตต่าห์ทำเพื่อนายขนาดนี้ ตงตุนต๊อก!
ตงตุนต๊อก ตงตุนต๊อก!
นายหัวเราะอีกแล้วนะ
นายเป็นอะไรของนาย
ขอโทษครับ
- การตะแดงของฉันมันตลกนักใช่มั้ย - ไม่ใช่ครับ
กล้าดียังไงมาหัวเราะตอนที่ตุ้นพี่กำลังตะแดงอยู่
ผู้กำกับคิม วันนี้ฉันคงแสดงให้ไม่ได้แล้ว
- รุ่นพี่... - คุณมิน
คุณบ้าไปแล้วเหรอ
ทำไมถึงเอาแต่หัวเราะอยู่ได้
- ขอโทษครับ - หุบปากไปเลย!
ถ้าเขาถอนตัว นายโดนไล่ออกแน่
เข้าใจมั้ย
คุณมินครับ
ให้ตายสิวะ
ทำไมฉันต้องหัวเราะด้วยเนี่ย
การโกหกว่าเจ็บขาก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแฮะ
ปวดตัวไปหมดแล้วเนี่ย
แต่มันก็คุ้มนะ ถ้าทำให้คุณยุนอาไม่ไปให้ไอ้ฮยอนจุนได้
โอ๊ย ขาฉัน...
ทานยาก่อนค่ะ
ครับ
- ยังเจ็บมากเลยเหรอคะ - ครับ
มันเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆ เลยครับ
ไม่รู้ว่าผมจะลุกขึ้นเดินได้อีกมั้ยก็ไม่รู้
อย่างนี้ก็แย่สิคะ
- แต่ลุกมาทานยาก่อนดีกว่าค่ะ - ครับ
- ลุกได้ใช่มั้ยคะ - จะพยายามครับ
ขอบคุณครับ
คุณต้องอาบน้ำด้วยนะคะ
ผมก็อยากอาบอยู่หรอก
แต่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ
แต่คุณต้องอาบนะคะ
มาค่ะ เดี๋ยวฉันช่วยเอง
ไม่ต้องก็ได้นะครับ
โอ้...
- ขอบคุณนะครับ - ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
แล้วจะสระผมยังไงดีนะ
ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวหายดีแล้วค่อยสระก็ได้
แต่คุณต้องสระผมด้วยนะคะ
เดี๋ยวฉันสระให้เองค่ะ
อะไรนะ คุณจะสระให้เหรอครับ
ไม่ต้องสระให้ก็ได้นะ
ให้ผมนอนหงายดีมั้ย
เพราะขาเจ็บแท้ๆ เลยเนี่ย
ขอโทษจริงๆ นะครับ
ไม่เป็นไรค่ะ
นั่นแหละ ตรงนั้นแหละ
คุณยุนอาอยู่บ้านมั้ยครับ
เสียงเหมือนคุณฮยอนจุนเลยนะ
คุณมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ
ผมเป็นห่วงคุณดงกูน่ะครับ
จังหวะกำลังไปได้สวยแล้วเชียว
แล้วหมอนี่มาทำอะไรที่นี่เนี่ย
ขาเป็นยังไงบ้างครับ
ก็เรื่อยๆ แหละครับ
เขาเจ็บกว่าเมื่อวานอีกค่ะ
ขยับตัวเองยังไม่ได้เลย
จริงเหรอครับ
แย่เลยนะเนี่ย
นั่นคุณจะทำอะไร
ฮัลโหล ว่าไง ซอจิน
อ้าว จริงเหรอ
โอเค
เธอว่าอะไรเหรอครับ
ซอจินลืมเอกสารสำคัญไว้ที่บ้าน ก็เลยขอให้ฉันเอาไปให้น่ะค่ะ
แต่จะทิ้งให้คุณอยู่คนเดียวก็ไม่ได้
ทำยังไงดีนะ
ยัยนี่ก็ขี้ลืมจริงๆ
ไปเถอะครับ เดี๋ยวผมอยู่ให้เอง
จริงเหรอคะ
งั้นเดี๋ยวฉันจะรีบกลับนะคะ
คุณยุนอา
จะทิ้งผมไปแบบนี้ได้ยังไง
- เดี๋ยวผมสระต่อให้ - อะไรนะ
คุณบ้าไปแล้วเหรอ
ไม่ต้องมาสระให้เลยนะ
แชมพูเต็มหัวแบบนั้น จะทิ้งไว้ได้ยังไงล่ะครับ
ผมบอกแล้วไงว่าไม่ต้อง
คุณอยู่เฉยๆ เถอะ เดี๋ยวผมทำให้เอง
บอกแล้วไงว่าไม่ต้อง อย่ามาจับผมผมนะ
คุณอยู่เฉยๆ เถอะ
ผมว่าคุณต้องล้างผมอีกรอบนะ
ไม่ต้องแล้ว คุณล้างฟองออกไปหมดแล้วนี่
แต่ฟองยังเต็มหัวอยู่เลยนะ
ยังอีก ผมบอกแล้วไงว่าไม่ต้อง
ไม่ต้องทำแล้ว
ผมก็บอกแล้วไงว่าฟองยังเต็มหัวอยู่เลย
ก็ผมบอกแล้วไงว่าไม่ต้อง
แต่มันยังมีฟองอยู่เลย
ผมบอกแล้วไงว่าไม่ต้อง! เห็นมั้ยว่าคุณทำอะไรลงไป
ขอโทษครับ
เปียกหมดเลย คงต้องเปลี่ยนชุดแล้วล่ะ
ห้องอยู่ตรงไหนครับ เดี๋ยวผมช่วยเปลี่ยนชุดให้
ว่าไงนะ เปลี่ยนชุดให้ผมเนี่ยนะ
ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ
- ให้วางคุณลงเหรอ - ก็ใช่น่ะสิ
คุณทำอะไรของคุณเนี่ย
เดี๋ยวผมจะเปลี่ยนชุดให้เอง
ไม่ต้อง ผมบอกแล้วว่าไม่เป็นไรไง
คุณอยู่เฉยๆ เถอะน่า
เริ่มจากตรงไหนดี
ถอดกางเกงก่อนดีกว่า
นี่คุณเป็นอะไรของคุณเนี่ย
ปล่อยเถอะครับ ผมอยากทำตอบแทนคุณ
ผมทำเองได้ๆ
เดี๋ยวผมเปลี่ยนเอง
ยังไงครับ
ไหนคุณบอกว่าเจ็บจนขยับไม่ได้ไงครับ
หรือว่าคุณแกล้งเจ็บ
อะไรนะ แกล้งเจ็บงั้นเหรอ
นี่คุณพูดออกมาได้ยังไง
ถ้างั้นก็อยู่เฉยๆ สิครับ
เปียกยันกางเกงในเลยนะเนี่ย
สงสัยต้องเปลี่ยนกางเกงในด้วย
กางเกงในเหรอ คุณชักจะเล่นเกินเบอร์ไปแล้วนะ
คุณอยู่เฉยๆ เถอะน่า
ถอดได้แล้ว
คุณเก็บกางเกงในไว้ที่ไหนเหรอครับ
เฮ้ย
คุณจะทิ้งผมไปแบบนี้ได้ยังไง
ว่าไง แบคคา
ละครพี่ถ่ายราบรื่นดีมั้ย
ไม่เลย
ฉันหัวเราะคุณมินจนโดนผู้กำกับว่าอีกแล้ว
ถ้าฉันหัวเราะอีกครั้ง เขาต้องไล่ฉันออกแน่ๆ
แบบนี้ก็แย่สิ
ถ้างั้นเวลาที่พี่จะหัวเราะ พี่ลองคิดถึงเรื่องอื่นดูสิ
พวกเรื่องเศร้าๆ อะไรงี้
ฉันลองทำหมดแล้ว
ฉันลองทำทั้งจิกต้นขาก็แล้ว กัดลิ้นตัวเองก็แล้ว
ตงตุนต๊อก
แต่พอเขาพูดแบบนี้ทีไร สติฉันก็แตกทุกที
ใช้ไม่ได้ผลเลยสักวิธี
จริงเหรอ งั้นจะทำยังไงดีล่ะ
งั้นเอาแบบนี้ดีมั้ย
ยังไง
รุ่นพี่ครับ
ผมขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อกี้นะครับ
ผมจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีกแล้วครับ
ก็ได้
ถ้านายหัวเราะอีกครั้ง ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่
- เข้าใตมั้ย - ครับ
ทราบแล้วครับ
งั้นจะมาเริ่มถ่ายกันใหม่นะ
พร้อม
คิว!
ผอ. ครับ
ผมทำตามคำสั่งไม่ได้หรอกครับ
ผมจะเอาข่าวนี้ออกอากาศครับ
ว่าไงนะ
ต่อให้ผมต้องลงจากตำแหน่งผู้ประกาศข่าว...
ไม่สิ ต่อให้ผมต้องตาย ผมก็จะออกอากาศข่าวนี้ให้ได้
เข้าใจมั้ยครับ
ตงตุนต๊อก
ตงตุนต๊อก ตงตุนต๊อก!
นายจะเอาอย่างนี้ใช่มั้ย ตงตุนต๊อก!
ให้ตายสิวะ
ถ้าฉันหัวเราะคราวนี้ ฉันโดนไล่ออกแน่ๆ
ทำยังไงดีวะ
เดี๋ยวนะ
ลองทำตามวิธีที่ซอจินบอกดีมั้ยนะ
ตอนที่พี่กำลังจะหัวเราะออกมา
ให้พี่คิดถึงเรื่องที่พี่กลัวที่สุดดูนะ
พี่มีไม่ใช่เหรอ เรื่องที่แค่ได้ยิน
ขนก็ลุกทั้งตัวแล้ว
ใช่ บางทีมันอาจจะเวิร์กก็ได้
มาลองดูสักตั้งแล้วกัน
ทั้งๆ ที่ฉันอุตต่าห์ทำเพื่อนายขนาดนี้ ตงตุนต๊อก!
ฉันจะส่งแกลงไปดมกลิ่นหญ้าในหลุมฝังศพให้ได้
ตงตุนต๊อก!
ฉันจะส่งแกลงไปดมกลิ่นหญ้าในหลุมฝังศพ
ตงตุนต๊อก!
ฉันจะส่งแกลงไปดมกลิ่นหญ้าในหลุมฝังศพ
อาชีพของนายมันจบลงแล้ว
เข้าใตมั้ย ตงตุนต๊อก!
แล้วแต่ท่านเลยครับ
แต่ว่าผอ. ครับ
คนเป็นสื่อ ไม่ควรมาปิดบังเรื่องพวกนี้
การบิดเบือนความจริงและยุยงประชาชน คือสิ่งที่สื่อควรทำเหรอครับ
คนเป็นสื่อจะต้องไม่บิดเบือน หรือปิดบังความจริงสิครับ
เพราะมันคือหน้าที่และโชคชะตาของผู้สื่อข่าว
เข้าใจมั้ยครับ
คัต! โอเค
แสดงได้ดีมาก คุณจุนกี
ขอบคุณครับ
- รุ่นพี่แสดงได้ดีมากเลยครับ - นายทำได้ดีมาก
ทำไมไม่ทำแบบนี้ตั้งแต่แรก
นายตะแดงได้ดีตริงๆ
ขอบคุณครับ
ขอบใจนะ ดงกู แกช่วยฉันเอาไว้
น่าอายอะไรอย่างนี้
ไม่อยากจะเชื่อว่าฉันจะโชว์ลูกรักให้หมอนั่นดู...
เวลาเขาอยู่ใกล้ๆ ทีไร ทำไมถึงได้เกิดแต่เรื่องแบบนี้นะ
ขอโทษนะคะที่ฉันมาสาย
พอดีฉันขึ้นรถผิดสายน่ะค่ะ
ไม่เป็นไรหรอกครับ
แล้วทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้ล่ะคะ
เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะ
จริงๆ แล้ว...
ไม่มีครับ ไม่มีเรื่องอะไรหรอกครับ
ค่อยยังชั่วหน่อย
ขอบคุณที่อุตส่าห์มาช่วยนะคะ
เรื่องแค่นี้เองครับ
งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ
เดี๋ยวฉันออกไปส่งค่ะ
เดี๋ยวก่อน
เดี๋ยวผมไปส่งเขาเอง คุณอยู่ที่นี่เถอะ
เขาดูแลผมมาทั้งวันแล้ว ผมก็ควรไปส่งเขาหน่อย
ไม่ต้องมาแตะ
เดี๋ยวก่อนนะ
เรามาคุยกันหน่อยดีกว่า
ถือว่าเรื่องวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้นแล้วกันนะ
จำได้ใช่มั้ย ว่าครั้งที่แล้วผมก็เห็น...
จำได้ใช่มั้ย
ถ้าเสียก็เสียกันทั้งสองคน
เข้าใจใช่มั้ย
ก็ได้ครับ ถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
พอใจหรือยังครับ
ดี ตกลงตามนั้นนะ
ว่าแต่คุณมาที่นี่เพราะแค่เป็นห่วงผมจริงๆ เหรอ
ใช่ครับ
ผมมาเพราะอยากให้คุณหายเร็วๆ
- จริงเหรอ - ครับ
ผมจะได้กลับมาเจอคุณยุนอาได้เหมือนเดิม
ที่คุณมาก็เพราะคุณยุนอาไม่ใช่เพราะผมสักหน่อย
ลูกผู้ชายเขาไม่ทำแบบนี้กันหรอกนะ
แต่ลูกผู้ชายเขาก็ไม่แกล้งเจ็บเหมือนกันนะ
ว่าไงนะ
แกล้งเจ็บอะไรกัน
นี่คุณจะกล่าวหาว่าผมแกล้งทำเป็นเจ็บงั้นเหรอ
ถ้าไม่ใช่ก็อย่าร้อนตัวสิครับ
ขอให้หายเร็วๆ นะครับ
ผมขอตัวกลับก่อน
ผมไม่มีทางหายดีแน่นอน
คิดว่าบอกว่าให้หายแล้วจะหายงั้นเหรอ
ดูเขาทำเข้า ไม่ยอมฟังที่ฉันพูดเลย
เขาต้องรู้แน่เลยว่าฉันแกล้งเจ็บ
เดี๋ยวนะ
ถ้างั้นเขาก็ตั้งใจทำน่ะสิ
ไอ้หมอนี่มัน...
คุณยุนอา!
ไหนขอผมดูหน่อย
เจ็บมากมั้ยครับ เป็นไรมั้ยครับ
ไม่เป็นไรค่ะ
- ขาของคุณ... - อ๊ะ...
โอ๊ย ขาผม
ไหนบอกว่าขยับไม่ได้ เห็นวิ่งซะเร็วเลยนะคะ
ฉันนึกว่าคุณเป็นยูเซน โบลต์ซะอีก
นี่คุณหลอกฉันมาตลอดเลยเหรอคะ
ผมไม่ได้หลอกคุณนะ
ผมแค่...
เมื่อกี้ผมน่าจะใช้พลังวิเศษได้แป๊บนึงมั้งครับ
ไม่ต้องมาแถเลยค่ะ
เลิกแกล้งแล้วลุกขึ้นมาได้แล้วค่ะ
ผมบอกแล้วไงว่าไม่ได้แกล้ง
ผมคังดงกูนะ
ลูกผู้ชายตัวจริง
งั้นเหรอคะ
ถ้างั้นก็ช่วยใช้พลังวิเศษ เดินกลับเข้าบ้านแล้วกันนะคะ
คุณยุนอา
คุณยุนอา รอผมด้วยสิ
ผมเจ็บขาจริงๆ นะ เชื่อผมสิ
คุณยุนอา อย่างน้อยก็พยุงผมนั่งรถเข็นก่อนสิ
คุณยุนอา...
ผมขาเจ็บจริงๆ นะ
พื้นเย็นจังเลย
คุณดงกู พรุ่งนี้คุณว่างมั้ยคะ
ว่าแต่จะเจอกันที่ไหน กี่โมงดีล่ะ
คุณใส่เสื้อที่ฉันซื้อให้นี่นา
คุณยุนอา
คุณมาทำอะไรที่นี่
คุณคิดจะนั่งข้างยุนอาสินะ
กล้องดีเอสแอลอาร์งั้นเหรอ
คุณฮยอนจุน ช่วยออกไปแข่งเป็นคู่กับผมได้มั้ย
ฉันมีประชุมกับเอเจนซีโฆษณา
สิ่งสำคัญที่สุดในโฆษณานี้คือรอยยิ้ม
เป็นอะไรหรือเปล่า
- ผมไม่เป็นไรครับ - อะไรวะ
ผมโอเค
ต่อมาคือการแสดงออกทางสีหน้า
น่ากินจังเลย
- เปรี้ยวจังเลย! - จะเล่นใช่มั้ย
- ฉันขอยืมรถพี่หน่อยได้มั้ย - เธอขับรถเป็นใช่มั้ย
แน่นอน
- เบรกอยู่ข้างไหนนะ - ว่าไงนะ
ช้าลงหน่อย เธอขับรถเร็วไปแล้วนะ
เหยียบเบรก
- นี่มันอะไรเหรอ - นั่นใช่เบรกหรือเปล่า
ใช้เบรกมือสิ นี่มันขยะติดล้อชัดๆ
ดูชิก เราจะทำยังไงดี
บทบรรยายโดย ไอฟลิกซ์ ประเทศไทย